Bevallingsverhaal van Lucas Ryan,
Op 3 december 2007 werd ik rond 20.30 uur niet lekker.
Erg misselijk en rond 23.00 uur begon ik over te geven en kreeg hevige diaree.
Ik dacht dat ik een buikgriep had omdat heel veel mensen hier last van hadden.
Het overgeven deed op een gegeven moment erg pijn omdat ik hele harde buiken had, ook logisch als je echt om de 10 minuten moet overgeven.
Lucas had ik om 23.00 uur nog voelen schoppen.
Die zal ook wel gedacht hebben "wat is hier aan de hand"
Om 02.00 uur heb ik Alex uit zijn werk gebeld. (Alex heeft alleen maar nachtdiensten)
Ik vroeg of hij thuis wou komen omdat Milan natuurlijk de volgende ochtend wel weer vroeg wakker werd, en er moet toch iemand bij hem zijn.
Ik wist wel dat ik niet in staat zou zijn omdat ik in de gaten had dat dit de hele nacht wel verder zou gaan.
Alex was een kwartier later thuis, maar die was ook niet lekker.
Hij zei dat we voedselvergiftiging hadden dat kon niet anders.
Hij heeft de doktersdienst gebeld, want kan dit kwaad voor je kind?
Je weet het niet.
De dokter kwam om 03.00 uur en toen begon ook Alex hevig over te geven.
Nah lekker dan...
Ook de dokter dacht aan voedselvergiftiging en heeft ons een pil gegeven tegen het overgeven, want hij kon zich voorstellen dat dit niet meeviel met zo'n dikke buik.
Om 06.00 uur begon de pil wat te werken en heb ik 2 uurtjes kunnen slapen.
04 december 2007
Milan werd om half 9 wakker en ik heb onze gastouder gebeld of die Milan op kon halen zodat wij nog even een paar uurtjes konden slapen.
Dit was gelukkig geen probleem.
Ze was er gelijk, en heeft Milan meegenomen.
Halverwege de ochtend kwam ze even schone kleren halen, want ook Milan had overgeven.
Toen wist ik dat het geen voedselvergiftiging was, want Milan had niet hetzelfde gegeten als ons.
Ik ging nadenken...
Ik had Lucas ook nog niet weer voelen bewegen.
Toen heb ik voor de zekerheid de verloskundige gebeld.
Ze zou zo snel mogelijk even komen om alles te controleren.
Om 13.00 uur was ze er, en zei dat we er echt slecht uit zagen...
Tjah wat wil je.
Ik heb het hele verhaal uitgelegd.
Ze heeft gelijk het hartslagje van Lucas gecontrolleerd.
Het gaf een ritme aan van 170 behoorlijk hoog dus.
Maar dat zou kunnen komen omdat ik net naar boven was gelopen om de thermometer op te halen.
Ik heb gekeken of ik ook koorts had, en dit was het geval.
Nou nog maar een keer controleren zei Linda.
Nog steeds 170....en dat was in 1 lijn
Normaal zie je verschillende pulsen in een lijn maar nu dus niet.
Linda vond het toch verstandig dat we even naar het ziekenhuis gingen voor een ctg, ook omdat ik koorts had.
De ctg zou ongeveer 3 kwartier duren zei Linda, en dan konden we weer naar huis.
Zo gezegt zo gedaan.
We zijn gelijk gegaan en waren er om 14.00 uur.
Ik werd gelijk aan de ctg gelegd en heb ondertussen het hele verhaal uitgelegd.
Het hartslagje van Lucas was nog steeds 170, en mijn koorts was ook nog niet gezakt, mijn pols werd ook gecontrollerd en die bleek ook erg hoog te zijn.
Na een half uur werd er een echo gemaakt, omdat Lucas inderdaad niet bewoog.
Het maakte niet uit hoe ik ook ging liggen, ik rolde van de ene naar de andere zij, ik prikte hem in zijn bips maar hij bleef maar liggen.
En op de echo kon je dat ook heel erg goed zien.
Nog maar even aan de ctg blijven liggen, wie weet....
Ondertussen kreeg ik een spuit met antibiotica en een zetpil tegen mijn koorts, en mogelijk een virus die ik bij me droeg.
Na een kwartier begon Lucas heel vreemde te doen.
Er kwamen hele grote pulsen in zijn hartritme.
Ik raakte toch wel een beetje in paniek en vroeg hoe dit kon.
Ze zeiden dat Lucas het niet meer naar zijn zin had in mijn buik.
Of dit nou kwam doordat ik zo ziek was, of iets anders wisten ze niet.
De gynacaloog kwam even bij me kijken en vond het ook vreemd gedrag van Lucas.
Waarschijnlijk kwam het door mijn hoge pols en koorts.
Hij zei tegen mij dat ik er rekening mee moest houden dat Lucas vandaag en anders morgen geboren zou worden.
Dat kon ik niet bevatten.
Linda zei dat ik met 3 kwartier weer thuis zou zijn, ik had geen tas en niets bij me.
Geen fototoestel....niets!
Alles kwam wel goed zei de verpleegster, een fototoestel hadden zei ook wel voor mij.
Nou gelukkig maar.
Alex kreeg trek in een broodje, hij was immers de nacht ervoor ook helemaal leeg geraakt.
Hij vroeg of hij ergens een broodje kon eten.
Dat kon in het restaurant beneden.
Hij is naar beneden gegaan en als er nog wel iets zou veranderen dan zou de verpleegster hem halen.
Nou dit gebeurde nog geen kwartier later.
Lucas kreeg weer hevige pulsen in zijn hartritme (heel hoog en ineens weer heel laag)
Tijd voor een spoedkeizersnee zei de gynaceloog tegen mij.
Hij zei dit om 16:20 uur.
Ineens kwamen er alleenmaal verpleegsters overal vandaan.
De een bracht een infuus aan bij mij, de ander heeft me uitgekleed weer een ander deed me een operatievest aan.
Er was iemand onderweg om Alex op te halen.
Om 16.30 lag ik op de operatietafel voor een ruggeprik.
Alex kwam binnen en ze hadden mijn buik al open.
Om 16.39 werd Lucas geboren.
Een bevalling kan dus heel snel gaan.
Lucas had in het vruchtwater gepoept.
Misschien was hij daarom zo onrustig.
Hij had een score van 9-10, dus hij deed het gelijk goed. Hij vond het echt niet meer leuk in mijn buik, hij wilde er echt uit.
Alex mocht de navelstreng doorknippen en Lucas mocht zijn mama ook even begroeten.
Alex ging met het verplegend team van de couveuse afdeling mee.
Er werd een infuusje ingebracht bij Lucas, hij kreeg uit voorzorg ook een antibiotica en vocht met glucose.
Lucas heeft 1 nacht in de couveuse gelegen en mocht daarna naar de kinderafdeling waar hij nog 3 nachten is gebleven.
Toen mocht hij bij mama op de kamer slapen.
Dat was feest, want we mochten de dag erop lekker naar huis.
Mama haar herstel verloopt ook erg goed.
